Γιατί είναι τόσο κουρασμένοι οι σημερινοί γονείς; Οι απαιτήσεις της ανατροφής των παιδιών ξεπερνούν τις ψυχικές και σωματικές αντοχές τους.
Η σύγχρονη γονεϊκότητα μοιάζει πιο απαιτητική από ποτέ. Οι σημερινοί γονείς δεν καλούνται μόνο να φροντίσουν, να προστατεύσουν και να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους, αλλά και να φιλτράρουν έναν αδιάκοπο όγκο πληροφοριών γύρω από την ανατροφή τους.
Από συμβουλές στα social media μέχρι νέες επιστημονικές μελέτες που εμφανίζονται καθημερινά, πολλοί μητέρες και πατέρες νιώθουν ότι πρέπει να «προλαβαίνουν τα πάντα σε πραγματικό χρόνο».
Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια οι ειδικοί μιλούν όλο και περισσότερο για το φαινόμενο του parental overload, της ψυχικής υπερφόρτωσης των γονιών.
Η ανάγκη να πάρουν «τις σωστές αποφάσεις» για τη διατροφή, τον ύπνο, την οθόνη, τη συναισθηματική ανάπτυξη ή ακόμη και το παιχνίδι των παιδιών μπορεί να μετατρέψει την καθημερινότητα σε έναν διαρκή αγώνα αυτοαξιολόγησης.
Δεν είστε μόνοι
Η κοινωνική υποστήριξη θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες προστασίας απέναντι στο γονεϊκό στρες και την εξουθένωση.
Όταν οι γονείς νιώθουν ότι έχουν ανθρώπους να τους στηρίξουν — παππούδες, φίλους, ειδικούς, άλλους γονείς — εμφανίζουν:
-χαμηλότερα επίπεδα άγχους,
-μεγαλύτερη συναισθηματική ανθεκτικότητα,
-καλύτερη σχέση με τα παιδιά τους.
Αντίθετα, η απομόνωση μπορεί να ενισχύσει το αίσθημα ανεπάρκειας και εξάντλησης.
Και όμως, στη σύγχρονη κοινωνία πολλοί γονείς μεγαλώνουν παιδιά χωρίς ουσιαστικό δίκτυο βοήθειας. Οι απαιτητικοί ρυθμοί εργασίας, η ζωή στις πόλεις και η υπερβολική εξάρτηση από την ψηφιακή επικοινωνία συχνά περιορίζουν την αληθινή ανθρώπινη επαφή.
Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς
Τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειους γονείς. Χρειάζονται σταθερούς, συναισθηματικά διαθέσιμους και αληθινούς ενήλικες.
Ο παιδίατρος και ψυχαναλυτής Donald Winnicott είχε εισαγάγει ήδη από τη δεκαετία του 1950 τον όρο «good enough parent», τον «αρκετά καλό γονιό». Δηλαδή τον γονιό που δεν είναι αψεγάδιαστος, αλλά ανταποκρίνεται με συνέπεια και αγάπη στις ανάγκες του παιδιού.
Οι ειδικοί τονίζουν τη διαφορά μεταξύ του τέλειου και του αληθινού γονέα:
Αληθινός γονέας: Κάνει λάθη, έχει αδυναμίες και δεν μπορεί να τα προλαβαίνει όλα.
Αυθεντικότητα: Το παιδί δεν χρειάζεται έναν «υπερήρωα», αλλά έναν άνθρωπο που μπορεί να αναγνωρίζει τα λάθη του, να ζητά συγγνώμη και να προσπαθεί να βελτιωθεί. Αυτό διδάσκει στο παιδί ότι και το ίδιο επιτρέπεται να κάνει λάθη.
Το κυνήγι της τελειότητας δημιουργεί τεράστιο στρες, το οποίο μεταφέρεται στο παιδί. Όταν ένας γονέας προσπαθεί να είναι αλάνθαστος:
Δημιουργεί μη ρεαλιστικά πρότυπα για το παιδί.
Χάνει την αυθόρμητη σύνδεση και τη χαρά της στιγμής, καθώς εστιάζει μόνο στο «σωστό» και το «πρέπει».
Η αποδοχή ότι η «τελειότητα» στον γονεϊκό ρόλο είναι ανέφικτη (και συχνά επιζήμια) αποτελεί το πρώτο βήμα για μια πιο υγιή σχέση με τα παιδιά μας.
Μη ξεχάσεις να κάνεις ένα Like στη σελίδα μας στο facebook juniorsclub.gr —>ΕΔΩ
