Όσες φορές κι αν επισκεφθείτε την πανέμορφη πρωτεύουσα της Ηπείρου, με το περίφημο κάστρο και τη λίμνη με το Νησί της, πάντα θα έχετε πολλά να δείτε και να κάνετε.
Τα Ιωάννινα με μια ματιά
Η πρωτεύουσα της Ηπείρου με τη λίμνη Παμβώτιδα και το κάστρο της είναι μια από τις ωραιότερες πόλεις της Ελλάδας – μια πόλη της ιστορίας, των θρύλων και των παραδόσεων.
Έχει μια εντελώς δική της ταυτότητα που καθορίζεται όχι μόνο από το παρελθόν, αλλά και από το παρόν της. Είναι νεανική και ζώντανη, χάρη στους φοιτητές που πλημμυρίζουν τους δρόμους της όλη μέρα -μάλιστα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες φοιτητουπόλεις στη χώρα.
Είναι γεμάτη καφέ-μπαρ και εστιατόρια όλων των ειδών. Έχει πολυχώρους, παραδοσιακές και μοντέρνες αγορές, πάρκα, σημαντικά μουσεία, το περίφημο σπήλαιο του Περάματος και την αρχαία Δωδώνη σε απόσταση αναπνοής.
Ο παραλίμνιος περίπατος
Στη ζωή των κατοίκων η λίμνη, όπου ακόμη αντηχούν οι θρύλοι για τον Αλη Πασά και την κυρά Φροσύνη, κυριαρχεί.
Ειδικά ο παραλίμνιος περίπατος είναι μια εύκολη διέξοδος ιδανική για ενατένιση και χαλάρωση. Περπατήστε κι εσείς από τη λεγόμενη Κυρά Φροσύνη προς τα Ταμπάκικα, απολαμβάνοντας τη μυστηριακή όψη που παίρνει η λίμνη νωρίς το πρωί καθώς καλύπτεται από την κουρτίνα της ομίχλης.
Όταν αποτραβιέται, οι ποδηλάτες, οι ερασιτέχνες ψαράδες και οι περιπατητές αναδύονται πλάι στο νερό, δίπλα στα διάσπαρτα υπαίθρια γλυπτά, Ηπειρωτών καλλιτεχνών.
Περπατώντας θα έχετε διαρκώς στο πλάι σας το τείχος του κάστρου, θα θαυμάσετε τα δύο τζαμιά – το Ασλάν και το Φετιχέ-, θα ατενίζετε το Νησί και στο βάθος το όρος Περιστέρι και τα Τζουμέρκα. Ο παραλίμνιος περίπατος καταλήγει στην περιοχή Ναυτάκια, στην παλιά Ιχθυόσκαλα και στα Ταμπάκικα.
Βόλτες μέσα στην πόλη
Μπορείτε να ξεκινήσετε τη βόλτα σας στα Γιάννενα από την πλατεία Πύρρου, με το Ρολόι του 1905. Σ’ αυτήν καταλήγει η πολυσύχναστη Μιχαήλ Αγγέλου με τα καφέ και τα ακριβά μαγαζιά της, η 28ης Οκτωβρίου και λίγο πιο κάτω η Βενιζέλου στην οποία βρίσκεται και η Ζωσιμαία Βιβλιοθήκη, στο κτήριο των παλιών λουτρών.
Από την πλατεία Πύρρου θα περπατήσετε στον κεντρικό δρόμο (Αβέρωφ) και εκεί μπορείτε να δείτε κτίρια-ορόσημα όλων των δεκαετιών του 20ου αιώνα: το Δικαστικό μέγαρο, το Αρχαιολογικό Μουσείο που σχεδίασε ο διάσημος αρχιτέκτονας Άρης Κωσταντινίδης στο καταπράσινο πάρκο Λιθαρίτσια, την 8η Μεραρχία που θεμελιώθηκε το 1879, το Δημαρχείο του 1938. Πίσω από τη Μεραρχία είναι η πλατεία του Πνευματικού Κέντρου όπου υπάρχει το Βελή τζαμί με το μεντρεσέ και τα μαγειρεία του.
Η Αβέρωφ συνεχίζεται προς το κάστρο με τράπεζες, χρυσοχοεία-αργυροχοεία, και κάποια παλαιοπωλεία κατά μήκος της. Συναντιέται με την Ανεξαρτησίας, τον παλιό εμπορικό δρόμο της πόλης που διαμορφώθηκε μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1869.
Στην Ανεξαρτησίας και στους κάθετους δρόμους της υπάρχουν δεκάδες μικρομάγαζα, βιοτεχνίες, σιδεράδικα, πρώην χάνια και παλιές στοές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αναβίωσης είναι η πολυσύχναστη στοά Λούλη που έχει αναστηλωθεί και απέκτησε σύγχρονη μορφή, με εστιατόρια, καφέ και πολυχώρο.
Πλησιάζοντας στο κάστρο μπαίνετε στην παλιά Εβραϊκή συνοικία. Η κεντρική οδός Αβέρωφ γίνεται Λεωφόρος Καραμανλή και φτάνει στη λίμνη.
Δεξιά ξεκινά η Διονυσίου Φιλοσόφου που κάνει τον γύρο του κάστρου (παράλληλα με την οποία βρίσκεται ο παραλίμνιος πεζόδρομος), ενώ αν πάτε προς τα αριστερά θα βρείτε την πλατεία Μαβίλη και διάφορα καφέ-εστιατόρια στη σειρά.
Ο διατηρητέος οικισμός εντός του κάστρου
Στο νοτιοανατολικό άκρο της πόλης και στη μικρή βραχώδη χερσόνησο που εισχωρεί στη λίμνη Παμβώτιδα βρίσκεται το κάστρο. Είναι κηρυγμένο ως προέχον βυζαντινό μνημείο, διατηρητέος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικός τόπος και αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα οχυρωματικά έργα της εποχής του Αλή Πασά.
Μεγάλα καγκελωτά παράθυρα, χαγιάτια φορτωμένα με γλάστρες, βαριές πόρτες από καπλαμά και σαχνισιά συνθέτουν τον οικισμό του, μια συμφωνία συμμετρίας, χρωμάτων και αισθήσεων όπου οι δρόμοι δεν έχουν ούτε μια ευθεία.
Τα σπίτια εδώ χρονολογούνται από τα τέλη του 19ου αι. και τις αρχές του 20ου αι. Πολλά από τα παλαιότερα υπέκυψαν στη φθορά του χρόνου, ωστόσο εδώ και κάποιες δεκαετίες αρκετά άλλα αναστηλώθηκαν για να κατοικηθούν, ή για να γίνουν ξενώνες και μικρά ξενοδοχεία.
Στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα οικοδομήματα μακεδονικής αρχιτεκτονικής είναι διώροφα χτισμένα με πέτρα στο ισόγειο και με ελαφρύτερα υλικά (τσατμάς) στο ανώγι. Συχνά ο όροφος βγαίνει έξω από το περίγραμμα του ισογείου (σαχνισί) στηριζόμενος σε εγκάρσιες δοκούς.
Το τείχος
Ο Αλή Πασάς ξεκίνησε ανακατασκευή των τειχών το 1788. Ολοκληρώθηκε το 1815 και το σεράι στο Ιτς Καλέ έγινε η κύρια κατοικία του.
Το κάστρο φημιζόταν για το απόρθητο τείχος του έως το 1822. Είχε μεγάλο κάθετο ύψος και επαρκές πλάτος ώστε να διευκολύνει την κίνηση των στρατιωτών και τη μετακίνηση των κανονιών στις επάλξεις.
Μέσω της νοτιοανατολικής ακρόπολης το τείχος κατευθύνεται παρόχθια προς τη Σκάλα, αποκτώντας το μέγιστο πλάτος του στο πιο αδύνατο σημείο για την άμυνα, εκεί όπου η μικρή χερσόνησος ενώνεται με την υπόλοιπη στεριά.
Εδώ βρίσκονται οι βασικές πύλες που συνέδεαν την καστροπολιτεία με τον έξω κόσμο. Πάνω από την κεντρική πύλη δεσπόζει ο πύργος του ρολογιού και νοτιότερα εκείνος του Θωμά Πρελούμπου.
Μη ξεχάσεις να κάνεις ένα Like στη σελίδα μας στο facebook juniorsclub.gr —>ΕΔΩ
