Πανελλήνιες. 20 χρόνια πέρασαν και ακόμα άκουσμα της λέξης νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι. Αναρωτιέμαι, από πότε και κυρίως για ποιο λόγο αποφάσισε μια ολόκληρη κοινωνία να τρομοκρατεί έτσι τα παιδιά της;
Της Κυριακής Περδικέα Sociologist – Criminologist, Cbt Psychotherapist, Clinical Hypnotherapist, EFT Couples Therapist
Ναι, καταλαβαίνω. Ένα πτυχίο είναι σημαντικό εφόδιο στη ζωή ενός ανθρώπου. Αλίμονο. Όμως, ξέρετε ποιο είναι το πιο πολύτιμο, σπάνιο, δυσεύρετο, περιζήτητο και αναντικατάστατο εφόδιο;
Η ανθρωπιά.
Πέφτουμε σαν άγρια θηρία να φάμε ο ένας τον άλλο στον βωμό ενός παράλογου ανταγωνισμού.
«Που πέρασε το παιδί σας;»
«Όπου θέλει και αν θέλει, μαντάμ!»
Βάζουμε γονείς και παιδιά να απολογούνται γιατί δεν έδωσαν πανελλήνιες ή γιατί δεν πέρασαν σε «καλή» σχολή ή γιατί δεν πέρασαν γενικά.
Μέσα από την μακροχρόνια κλινική μου εμπειρία, βλέπω συνεχώς παιδιά να παλεύουν να βγάλουν μια σχολή που δεν θέλησαν είτε εξ αρχής είτε στην πορεία μόνο για να αποδείξουν ότι είναι ικανά, δεν είναι άχρηστα. Παιδιά εγκλωβισμένα, μπερδεμένα, φοβισμένα να μην απογοητεύσουν. Ζωές χαμένες για να ικανοποιήσουν απωθημένα γονέων τυφλωμένων είτε από εγωϊσμό είτε από φόβο.
Κρίμα!
Αν μας έχει μείνει έστω και λίγη ανθρωπιά θα πρέπει να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από αυτόν τον «κάτω από τη μέση» πόλεμο. Να είμαστε δίπλα τους να τα ακούμε. Περισσότερο να ακούμε ελάχιστα να μιλάμε. Πόσο δύσκολο, ε;
Είναι όμως το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε αν θέλουμε να έχουμε υγιή και ευτυχισμένα παιδιά.
Και κάτι τελευταίο.
Πάντα υπάρχει ένα plan B στη ζωή και πρέπει να το μάθουμε αυτό στα παιδιά. Μπορούν να πετύχουν ό,τι θέλουν στη ζωή τους απλά κάποιες φορές θα χρειαστεί να πάρουν άλλο δρόμο, πιθανόν πιο μακρύ ίσως και πιο δύσκολο.
Αλλά υπάρχει ένας δρόμος. Δεν είναι αδιέξοδο.
Με αγάπη και καλοσύνη. Ας δείξουμε στα παιδιά μας πως μπορούν να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο.
Μπορούν. Αρκεί να τα αφήσουμε ελεύθερα από τις προσδοκίες μας να εξερευνήσουν τον δικό τους δρόμο.
Μη ξεχάσεις να κάνεις ένα Like στη σελίδα μας στο facebook juniorsclub.gr —>ΕΔΩ
