Ακόμα κι αν το παιδί αποφεύγει να μιλήσει, υπάρχουν κάποια προειδοποιητικά σημάδια που μπορεί να βοηθήσουν τον γονέα να καταλάβει αν το παιδί του είναι αποδέκτης εκφοβιστικής συμπεριφοράς ή αν είναι εκείνο που εκφοβίζει.
Ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό ζήτημα που προκαλεί έντονη ανησυχία.
Σχεδόν καθημερινά φτάνουν στο φως της δημοσιότητας έντονα περιστατικά ωμής και άγριας βίας εντός και εκτός σχολικού πλαισίου.
Πρόκειται για ένα σοβαρό, πολυπαραγοντικό και πολυεπίπεδο φαινόμενο που διαπερνά και θα έπρεπε να προβληματίζει ολόκληρη την κοινωνία. Οι συνέπειές του είναι καθοριστικές για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη και εξέλιξη των παιδιών και των εφήβων.
Το bullying μπορεί να έχει τη μορφή λεκτικής, σωματικής, ψυχολογικής, κοινωνικής, συναισθηματικής, σεξουαλικής, αλλά και ηλεκτρονικής (μέσω διαδικτύου) βίας. Ως εκφοβισμός ορίζεται η συνεχής προσπάθεια επιβολής δύναμης και κυριαρχίας έναντι κάποιου άλλου.
Πρόκειται για τη συστηματική και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά και εκδήλωση ποικίλων επιβλαβών δράσεων, όπως ο κοινωνικός αποκλεισμός, η αρπαγή ή η καταστροφή προσωπικών/ πολύτιμων αντικειμένων και η βίαιη σωματική επαφή (χτυπήματα, σπρωξίματα).
Επίσης, πρόκειται για μια εσκεμμένη πράξη και συνειδητή επιθυμία να πληγώσει ένας άνθρωπος έναν άλλο άνθρωπο με σκοπό να τον καταπιέσει, είτε συχνά και με μακρά διάρκεια, είτε περιστασιακά και βραχύχρονα.
Η σχολική βία αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση σοβαρών προβλημάτων ψυχικής υγείας για όλους τους εμπλεκόμενους, θύτες, θύματα και παρατηρητές.
Σύμφωνα με έρευνες του Ο.Η.Ε. οι μισοί σχεδόν μαθητές μεταξύ 13-18 ετών παγκοσμίως έχουν υποστεί βία από συμμαθητές τους είτε μέσα, είτε έξω από τον σχολικό χώρο, με μεγαλύτερο εκείνο το ποσοστό των μαθητών που έχουν γίνει θεατές.
Οι μορφές παραβατικότητας και οι συμπεριφορές βίας αποτελούν την “κορυφή του παγόβουνου”. Χαρακτηρίζουν νέους που έχουν ανάγκη να νιώθουν πως ανήκουν, που θέλουν να διαχωρίσουν την ταυτότητά τους από την οικογένεια για να νιώσουν μεγάλοι και αυτόνομοι, που ψάχνουν για προκλήσεις, αδρεναλίνη και συγκινήσεις, που υπάρχουν και αναπτύσσονται σε περιβάλλοντα που φυσιολογικοποιούν τη βία και δυστυχώς την αναγάγουν σε μέσο επίλυσης προβλημάτων, αποδοχής, αναγνώρισης, εντυπωσιασμού, επιβεβαίωσης, επαίνου ή/και απόκτησης like.
Πώς μπορεί ο γονέας να διακρίνει τα σημάδια όταν το παιδί του πέφτει θύμα εκφοβισμού;
Σε περιπτώσεις που τα παιδιά δεν μιλούν, υπάρχουν κάποια προειδοποιητικά σημάδια που μπορεί να βοηθήσουν τον γονέα να καταλάβει πως το παιδί του ίσως είναι αποδέκτης εκφοβιστικής συμπεριφοράς.
Παρουσιάζει αλλαγή στη στάση του προς το σχολείο. Βρίσκει διακαιολογίες, είναι απρόθυμος ή αρνείται να πάει στο σχολείο το πρωί. Μετά από Σαββατοκύριακο ή διακοπές η άρνηση γίνεται πιο έντονη.
Παρατηρείτε απότομη πτώση των σχολικών του επιδόσεων. Η φαινομενικά ανεξήγητη αλλαγή και μη απόδοση στα μαθήματα αποτελεί ένα σημαντικό σημάδι που οι γονείς χρειάζεται να προσέξουν. Επίσης παρουσιάζει δυσκολίες ως προς τη συγκέντρωση, αύξηση των απουσιών και σκέψεις να παρατήσει το σχολείο.
Εμφανίζει ψυχοσωματικά συμπτώματα. Παραπονιέται για πόνους στην κοιλιά ή στο κεφάλι, έχει γαστρεντερικές διαταραχές, διαταραχές στον ύπνο, όπως εφιάλτες, αϋπνία, συχνές αφυπνίσεις μέσα στη νύχτα, ανήσυχο ύπνο.
Παρατηρείτε κυκλοθυμική συμπεριφορά, διαταραχές στη διάθεση, απότομες εναλλαγές χαράς, λύπης και ξεσπασμάτων σε κλάματα. Βιώνει έντονα συναισθήματα μοναξιάς, άγχους, θλίψης, ντροπής. Εκφράζει θυμό για άτομα από τον περίγυρο ή και προς τον ίδιο τον εαυτό.
Εμφανίζει αλλαγή στη συμπεριφορά, τις συνήθειες και την προσωπικότητά του. Συχνά είναι κακοδιάθετο, συνεσταλμένο ή κλαμένο. Παρουσιάζει φοβίες, αμυντικότητα, αγωνία, άγχος, αίσθημα αδυναμίας, χαμηλή αυτοεκτίμηση, παρορμητικές, επικίνδυνες ή αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Μπορεί να είναι αναίτια ευερέθιστο, νευρικό και πιο επιθετικό στο σπίτι προς τους γονείς ή τα αδέρφια, ως μορφή εκτόνωσης του θυμού. Υπάρχει μια αίσθηση ότι χάνει τον έλεγχο.
Παρουσιάζει μειωμένη όρεξη για φαγητό και αλλαγές στις διατροφικές του συνήθειες (άρνηση πρόσληψης τροφής, κατανάλωση αλκοόλ). Δε βρίσκει ενδιαφέρον σε δραστηριότητες που προηγουμένως αγαπούσε και αντλούσε από αυτές ευχαρίστηση και ικανοποίηση.
Τα παιδί μικρότερης ηλικίας υπάρχει πιθανότητα να παλλινδρομήσουν κάνοντας βήματα πίσω σε δεξιότητες που ήδη έχουν κατακτήσει, όπως το να βρέχουν το κρεβάτι τους κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Κλείνεται στον εαυτό του, “αποσύρεται” από την οικογένεια και απομονώνεται κοινωνικά. Δεν επιθυμεί να βγει έξω από την τάξη στο διάλειμμα, δεν επιθυμεί να παίζει με φίλους, δε συναντάει τα παιδιά που μέχρι πρόσφατα θεωρούσε φίλους του, μπορεί να απομακρύνεται από τις παρέες του ή να αποφεύγει να τις συναντήσει. Προτιμάει να κάθεται κλεισμένο στο δωμάτιό του περνώντας περιόδους μοναχικότητας, απομάκρυνσης και μειωμένης επικοινωνίας με την οικογένεια.
Φαίνεται αναστατωμένο μετά τη χρήση του διαδικτύου ή του κινητού τηλεφώνου. Είναι απρόθυμο και μυστικοπαθές να μιλήσει σχετικά με τις διαδικτυακές του δραστηριότητες.
Φέρει διάφορες ανεξήγητες εκδορές, μελανιές ή αυτοτραυματισμούς. Εχει φθαρμένα ρούχα, σπασμένα παιχνίδια, του λείπουν πράγματα, όπως προσωπικά αντικείμενα, σχολικός εξοπλισμός ή χρήματα.
Μη ξεχάσεις να κάνεις ένα Like στη σελίδα μας στο facebook juniorsclub.gr —>ΕΔΩ
