Η Παιδοψυχολόγος Χριστίνα Μπογιατζή μας μιλά για την αγάπη που πρέπει να έχουμε κυρίως στον εαυτό μας!
Χριστίνα Μπογιατζή, Παιδοψυχολόγος Ph.D Λογοπαθολόγος MA, Διδάκτωρ Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ξεκινήσαμε από την αγάπη, την κάναμε εξάρτηση και στο τέλος, όποιος αναμετρήθηκε με τις σπασμένες ρωγμές του καθρέπτη του, το “γύρισε” στην αυτοαγάπη. Θα έπρεπε να είναι μάθημα στο Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο. “Πώς να αγαπάς αυτό που είσαι”.
Ακούσαμε το “Αγαπάτε Αλλήλους” και αγνοήσαμε το “…Όπως εαυτόν.” Γιατί έγινε τόσο ενοχοποιημένος εκείνος ο ταλαίπωρος εαυτός που σε πιάνει όταν πέφτεις; Που σε παρηγορεί όταν πονάς και στο τέλος σου κρατάει συντροφιά όταν μένεις μόνος; Αυτοαγάπη σημαίνει ζωή με κίνηση ψυχής, ζωή που φέρνει αθανασία γιατί ότι αγαπάς, ενσαρκώνει ρόλο αγάπης και ό,τι ενσαρκώνει τέτοιο ρόλο θα έχει πάντα καλό τέλος που εκεί θα έχει μία νέα αρχή.
Δε με νοιάζει πια ο πονος γιατί έχω ανοσία, αδιαφορώ για τις αταξίες που αφήνει πίσω του ο πονος. Με νοιάζει μόνο η μετεγχειρητική περίοδος να γίνει με φροντίδα, θέλω να ακούσω ψαλμούς και κλαμματα απο ευγνωμοσύνη όταν πλέον θα είμαι μακρυά απο επιδέσμους και θα χαϊδεύω τις ουλές. Όσο κι αν μάτωσες στα πεζοδρόμια της αγάπης, προέχει να ξεχώρισες το πεζοδρόμιο απο τον υπόνομο.
Η αγάπη σου φέρνει το φόντο της διαφοράς γιατί μόνο μέσα της ορθώνεις ανάστημα όσο πληγωμενα πόδια κι αν έχεις ενω τα σκουλήκια που δεν αγάπησαν ποτέ δεν έχουν ανάστημα γιατί δεν έχουν κόκκαλα να στηρίξουν τίποτα εκεί. Πώς να εμπιστευθείς ασπονδυλο έμβιο ον όταν ξέρεις πως όλοι οι μύες προσαρτώνται στα οστά;
Φέρε μου πεζοδρόμια να ζήσω εκεί όση ματαίωση χρειάζομαι για να μάθω να αγαπώ εμένα, οι κατσαρίδες ανήκουν στα υπόγεια βρώμικα νερά και εγώ, ακόμη και έαν υπήρξα κάποτε ζητιάνος στην αγάπη, πάντως ήξερα πάντα πως άλλο να είσαι βρυκόλακας και άλλο τυφλοπόντικας.
Η αγάπη για τον εαυτό μας δεν είναι μικρή υπόθεση, είναι σύνοδος κορυφής, πυτζάμα πάρτυ και στο τέλος χειροκρότημα. Κάποιος θα βγει σημαδεμένος αλλά θα έχει σημάδια να του θυμίζουν πως τελικά… Εκείνοι οι άλλοι… Έγιναν δάσκαλοι και παιδαγωγοί, έγιναν αφορμή κι όχι αιτία να τους ξεπεράσεις να τους χαιρετίσεις στην αποβάθρα της αγάπης και στο τέλος να τους ευγνωμονείς που ενώ εσύ καρφώθηκες στο πεζοδρόμιο, εκείνοι σου έκαναν έκκληση να τους αγκαλιάσεις στο δικό τους υπονομο.
Χαίρε Ω Χαριτωμένε εσυ που αγαπάς γιατί τελικά η αγάπη είναι βωμός θυσίας για σένα. Θυσιάζεις όλα ήξερες για εσένα και λίγο πριν τη σφαγή, εμφανίζεται η αληθινή σου μορφή. Κάτι σαν τον Αβραάμ…Για παίδι το πήγε με οδυρμό και του βγήκε αρνί με δοξολογία. Αυτή ειναι η αυτοαγάπη.
Να αγαπάς ακόμη κι αν δεν ξέρεις τι θα σου βγει στο τέλος γιατί πριν την αγάπη, προηγείται η εμπιστοσύνη και πριν απο την εμπιστοσύνη, Η ΖΩΗ.
*μη ξεχάσεις να κάνεις ένα Like στη σελίδα μας στο facebook juniorsclub.gr —>ΕΔΩ
