Πολλές φορές πίσω από ένα αδιάφορο « δε έχω τίποτα» μπορεί να κρύβεται ένα παιδί που, κατά βάθος, θέλει απλώς να ξέρει ότι είστε εκεί γι’ αυτό.
Θυμάστε τότε που το παιδί σας δεν σταματούσε να μιλάει; Σας έλεγε τα πάντα. Τι έκανε στο σχολείο, τι έφαγε στο διάλειμμα, ποιο παιχνίδι ήταν το καλύτερο και ρωτούσε γιατί άπειρες φορές μέσα στην ημέρα . Υπήρχαν μέρες που ονειρευόσουν λίγα λεπτά ησυχίας. Και μετά… ξαφνικά, ήρθε η προεφηβεία και οι μονολεκτικές απαντήσεις:
«Καλά.»
«Τίποτα.»
«Δεν ξέρω.»
«Άσε με.»
Το παιδί δεν έγινε ξαφνικά αδιάφορο, απλώς μεγαλώνει, αλλάζει και αρχίζει να κρατά περισσότερα πράγματα μέσα του. Οι φίλοι, το σχολείο, η εικόνα του, οι πρώτες συμπάθειες και οι ανασφάλειες αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψετε την προσπάθεια επικοινωνίας, κάνοντάς το να σας ανοιχτεί για τα συναισθήματά του. Ίσως χρειάζεται απλώς να αλλάξετε τον τρόπο με τον οποίο το προσεγγίζετε.
Μην ξεκινάτε με ανάκριση
«Πώς ήταν το σχολείο;»
«Έγινε κάτι;»
«Γιατί είσαι έτσι;»
«Έχεις κάποιο πρόβλημα;»
Αν το παιδί απαντά συνεχώς «καλά», ίσως το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι περισσότερες ερωτήσεις. Δοκιμάστε κάτι πιο απλό: «Χαίρομαι που γύρισες.
Όποτε θέλεις να μου πεις πώς ήταν η μέρα σου, είμαι εδώ.» Και μετά… αφήστε το. Μερικές φορές η καλύτερη πρόσκληση για συζήτηση είναι να μη ζητήσετε αμέσως απάντηση.
Επιπλέον, δεν είναι όλες οι στιγμές κατάλληλες για μια σοβαρή συζήτηση. Ίσως το παιδί σας μιλήσει περισσότερο όταν κάθεστε δίπλα-δίπλα στο αυτοκίνητο, όταν μαγειρεύετε, όταν βγάζετε βόλτα τον σκύλο ή λίγο πριν κοιμηθεί.
Για πολλά παιδιά είναι πιο εύκολο να μιλούν όταν δεν αισθάνονται ότι βρίσκονται «στο επίκεντρο». Μερικές από τις καλύτερες συζητήσεις μπορεί να ξεκινήσουν ενώ κοιτάτε και οι δύο μπροστά και όχι ο ένας τον άλλον.
Κάντε πιο συγκεκριμένες ερωτήσεις
Το «Πώς ήταν η μέρα σου;» είναι τόσο γενικό που μπορεί να προκαλέσει… απόλυτο κενό. Δοκιμάστε:
«Ποιο μάθημα σου άρεσε περισσότερο;»
«Έγινε κάτι που σε εκνεύρισε;»
«Με ποιον πέρασες περισσότερο χρόνο σήμερα;»
Οι συγκεκριμένες ερωτήσεις δίνουν στο παιδί ένα σημείο από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει.
Αν το παιδί σας πει κάτι, μην το διορθώσετε αμέσως
Το παιδί σας λέει ότι τσακώθηκε με έναν φίλο και εσείς θέλετε αμέσως να του εξηγήσετε ποιος έχει δίκιο. Σας λέει ότι αγχώθηκε για ένα διαγώνισμα και εσείς απαντάτε: «Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι!» Σας λέει ότι νιώθει πως κανείς δεν το συμπαθεί και εσείς σπεύδετε να του αποδείξετε ότι κάνει λάθος.
Η πρόθεσή σας είναι καλή. Όμως μερικές φορές το παιδί δεν ζητά λύση. Ζητά απλώς να το ακούσετε. Ένα απλό «Καταλαβαίνω γιατί σε στενοχώρησε» μπορεί να κάνει περισσότερα από μια ολόκληρη διάλεξη.
Όταν υποψιάζεστε ότι κάτι κρύβει
Τα παιδιά μπορεί να αποφεύγουν την αλήθεια επειδή φοβούνται την αντίδρασή μας. Αν πιστεύεις ότι κάτι συμβαίνει, διάλεξε ήρεμη στιγμή και μίλησε ξεκάθαρα, χωρίς παγίδες και κατηγορίες.
Αντί για: «Μήπως πάλι έκανες κάτι που δεν έπρεπε;» δοκιμάστε: «Έχω παρατηρήσει ότι τελευταία φαίνεσαι διαφορετικός και ανησυχώ. Θέλω να ξέρεις ότι μπορείς να μου μιλήσεις, ακόμη κι αν αυτό που θα μου πεις δεν είναι ευχάριστο.» Αυτό δημιουργεί ασφάλεια αντί για φόβο.
Και αν δεν μιλάει καθόλου;
Μην πανικοβληθείτε διότι η απόσταση που δείχνει ένα παιδί στην προεφηβεία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι απομακρύνεται από εσάς. Συχνά σημαίνει ότι αρχίζει να χτίζει την ανεξαρτησία του και να στρέφεται περισσότερο προς τους συνομηλίκους του.
Γι’ αυτό κράτησε ανοιχτή την πόρτα επικοινωνίας. Ένα πρωινό μαζί, μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Μια ταινία στον καναπέ, χωρίς πίεση και χωρίς «πρέπει να μου μιλήσεις».
Μη ξεχάσεις να κάνεις ένα Like στη σελίδα μας στο facebook juniorsclub.gr —>ΕΔΩ
