Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, η παράσταση «Ο Αόρατος Τονίνο», βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Τζάνι Ροντάρι και σε σκηνοθεσία Δημήτριος Μυλωνάς, συνεχίζει να συγκινεί και να εμπνέει μικρούς και μεγάλους θεατές.
Μέσα από μια τρυφερή και διαδραστική προσέγγιση, η ιστορία του μικρού Τονίνο μιλά για τους φόβους, την αποδοχή και τη δύναμη της παρουσίας.
Ο ηθοποιός Σταύρος Ανδριόπουλος, που ενσαρκώνει τον ρόλο με ενέργεια και ευαισθησία, μιλά για τη σχέση του με το παιδικό κοινό, τις προκλήσεις της διαδραστικής σκηνής και τα πολύτιμα μαθήματα που του χαρίζουν κάθε Κυριακή οι μικροί θεατές.
● Η παράσταση αφορά στον Τονίνο, έναν μαθητή δημοτικού που φοβάται ότι ο δάσκαλος θα τον σηκώσει για να πει το μάθημα κι αυτός θα κάνει λάθη. Αντ’ αυτού προτιμά να γίνει αόρατος. Πότε συνειδητοποιεί ο Τονίνο ότι η αορατότητα δεν είναι λύση αλλά πρόβλημα;
– Ο Τονίνο ενώ στην αρχή διασκεδάζει πολύ με το να είναι αόρατος καταλαβαίνει ότι είναι πρόβλημα όταν αρχίζουν να του λείπουν οι φίλοι του και οι οικογένειά του. Εκεί συνειδητοποιεί ότι τελικά το να είσαι αόρατος δεν είναι η λύση αλλά ένα καινούργιο πρόβλημα πιο σοβαρό που πρέπει να λύσει.
● Πώς προσεγγίζεις υποκριτικά έναν ρόλο που απευθύνεται σε τόσο μικρές ηλικίες;
– Το κυριότερο κομμάτι για εμένα είναι να προσεγγίζεις την αλήθεια του χαρακτήρα ανεξάρτητα από το κοινό που απευθύνεσαι. Αυτό έρχεται ως δεύτερο κομμάτι για τον τρόπο παιξίματος. Αν π.χ. θα προσαρμόζεις την ένταση και την ταχύτατα της φωνής σου και επίσης ποια κομμάτια του έργου δίνουν την σημαντική πληροφορία οπότε πρέπει να τα τονίσεις περισσότερο και να τα κάνεις πιο κατανοητά γιατί απευθύνεσαι σε παιδιά.
● Τι σου μαθαίνουν τα παιδιά-θεατές κάθε Κυριακή από την αντίδρασή τους στην παράσταση;
– Είναι μεγάλο σχολείο τα παιδιά. Από τους μεγάλους ξέρεις περίπου τι να περιμένεις ενώ τα παιδιά είναι κατά κύριο λόγο απρόβλεπτα ως ένα βαθμό. Τι θα πουν, πού και πότε θα γελάσουν, πότε θα μιλήσουν ή και πότε όχι. Αυτό που σίγουρα έχω πάρει και κρατάω είναι η αστείρευτη φαντασία και ενέργεια των παιδιών. Πόσες διαφορετικές ιδέες θα σου δώσουν για να παίξεις με αυτές και πόσο, όσες φορές και να τους το ζητήσω, θα είναι εκεί για να μου δώσουν την ενέργειά τους και να με βοηθήσουν να προχωρήσω παρακάτω.
● Η παράσταση είναι διαδραστική. Πόσο επηρεάζει αυτό τον ρυθμό και το παίξιμό σου;
– Είναι μια αρκετά απαιτητική παράσταση λόγω της συνεχής διάδρασης με το κοινό και τα παιδιά. Ουσιαστικά με τη δική τους συμβολή και τις ιδέες προχωράει μπροστά η παράσταση και η πλοκή. Υπάρχει πάντα ο φόβος μην τραβήξει παραπάνω απ΄όσο χρειάζεται αλλά αυτό ρυθμίζεται με την εμπειρία σιγά σιγά. Μαθαίνεις πότε τραβάει κι άλλο και αρέσει στον κόσμο και πότε δεν τραβάει και πρέπει να πας παρακάτω.
Μεγαλύτερη σημασία για μένα δεν είναι να τελειώσω γρήγορα την παράσταση να ξεμπερδεύω αλλά να περάσει ο κόσμος που ήρθε καλά. Να διασκεδάσει, να γελάσει αλλά στο τέλος να προβληματιστεί και να μάθει και κάτι. Το να καταλάβει ο κόσμος το μήνυμα της παράστασης είναι για μένα το πιο σημαντικό για κάθε άτομο, μικρό ή μεγάλο που έρχεται στην παράσταση.
● Υπάρχει κάποια αντίδραση παιδιού που θυμάσαι έντονα από προηγούμενες παραστάσεις;
– Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια συγκεκριμένη αντίδραση ακριβώς. Πολλές φορές τα παιδιά με εκπλήσσουν με τις απαντήσεις και τις αντιδράσεις τους είτε κατά την διάρκεια είτε στο τέλος της παράστασης. Θυμάμαι μια φορά ένα κορίτσι που ήθελε κι εκείνο να ανέβει πάνω στη σκηνή να παίξει κατά τη διάρκεια και με χαροποίησε πολύ γιατί σημαίνει πως ένιωθε κι εκείνη μέρος της παράστασης.
Ακόμα θυμάμαι κάποια παιδιά στο τέλος που ήρθαν από μόνα τους και μου ζήτησαν αυτόγραφο. Ήταν το πρώτο αυτόγραφο που έδινα στην επαγγελματική μου καριέρα οπότε ήταν μια σημαντική στιγμή για μένα και με συγκίνησε ακόμα περισσότερο που αυτή η κίνηση ήρθε από παιδιά. Δηλαδή ήταν αυθεντική. Έτσι τουλάχιστον το μεταφράζω εγώ.
Μη ξεχάσεις να κάνεις ένα Like στη σελίδα μας στο facebook juniorsclub.gr —>ΕΔΩ
