Σε μια εποχή που η γονεϊκότητα κατακλύζεται από συμβουλές, πίεση για τελειότητα και ατελείωτες συγκρίσεις, είναι εύκολο να παραβλέψει κανείς τι χρειάζονται πραγματικά τα παιδιά.
Πέρα από τις εξωσχολικές δραστηριότητες, τα καλούς βαθμούς και την «καλή διαγωγή», υπάρχουν δεξιότητες που οι γονείς συχνά αγνοούν- όχι από αμέλεια, αλλά επειδή σπάνια τονίζονται. Κι όμως, αυτές οι “σιωπηλές” δεξιότητες είναι εκείνες που χτίζουν αυτοεκτίμηση, συναισθηματική ασφάλεια και ψυχική ανθεκτικότητα.
Σε αυτό το άρθρο, φωτίζουμε τις πιο σημαντικές αλλά συχνά παραγνωρισμένες γονικές δεξιότητες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά στη ζωή ενός παιδιού – σε κάθε ηλικία.
Τα παιδιά που μαθαίνουν αυτή τη δεξιότητα από μικρή ηλικία είναι επιτυχημένα στη ζωή τους
Η πρωταρχική τους ανάγκη: Σύνδεση με κάθε τίμημα
Όπως είπε ο John Bowlby, πρωτοπόρος της θεωρίας του δεσμού, η ποιότητα της σύνδεσης του παιδιού με τον γονιό του είναι καθοριστική για την υγιή του ανάπτυξη.
Αυτή η σύνδεση, στην ψυχολογία, ονομάζεται συναισθηματική εναρμόνιση (attunement): η ικανότητα του γονιού να κατανοεί, να προβλέπει και να ανταποκρίνεται σωστά στις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού. Όταν αυτό συμβαίνει, το παιδί νιώθει ασφαλές, φροντισμένο και σημαντικό. Τότε, θέλει να μιμηθεί και να μάθει από τον γονιό- νιώθει συναισθηματικά κοντά του.
Το να νιώθεις μικρός σημαίνει να νιώθεις αβοήθητος και φοβισμένος
Τα παιδιά γνωρίζουν πολύ καλά πόσο λίγη δύναμη έχουν. Ζουν σε έναν κόσμο γιγάντων που θέτουν και επιβάλλουν κανόνες. Για να αντιμετωπίσουν αυτά τα συναισθήματα, συχνά προσπαθούν να τα “δώσουν” στους άλλους, κάνοντας τους να νιώσουν το ίδιο. Παράλληλα, επιδιώκουν τον έλεγχο, γιατί αυτό τα κάνει να νιώθουν λιγότερο φοβισμένα.
Βλέπουν τον κόσμο ασπρόμαυρο
Τα μικρά παιδιά δεν μπορούν να επεξεργαστούν περίπλοκες ιδέες. Γι’ αυτό κάνουν γενικεύσεις από μεμονωμένες εμπειρίες, προσπαθώντας να κατανοήσουν τον κόσμο.Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε εσφαλμένες αφηγήσεις. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί πλησιάσει έναν σκύλο που τρώει και ο σκύλος το δαγκώσει, το παιδί μπορεί να βγάλει το συμπέρασμα ότι όλοι οι σκύλοι είναι επικίνδυνοι, εκτός κι αν κάποιος του εξηγήσει τι πραγματικά συνέβη.
Θέλουν να βλέπουν τον γονιό ως τέλειο
Τα παιδιά έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι ο γονιός είναι ικανός, δυνατός και προβλέψιμος. Αν νιώσουν πως είναι αδύναμος ή απόμακρος μπορεί να θεωρήσουν ότι αυτά φταίνε. Προτιμούν να κατηγορήσουν τον εαυτό τους παρά να αισθανθούν ότι ο κόσμος τους δεν έχει σταθερότητα.
Είναι εγωκεντρικά
Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Jean Piaget, τα παιδιά είναι εγωκεντρικά, δηλαδή πιστεύουν ότι όλοι σκέφτονται και νιώθουν όπως αυτά. Αυτό τα οδηγεί στο να εξηγούν τον κόσμο γύρω τους βάσει του εαυτού τους. Μπορεί να πιστέψουν ότι πέθανε το ψαράκι τους επειδή το ξέχασαν. Αν οι γονείς τσακώνονται, μπορεί να νομίσουν ότι είναι δικό τους φταίξιμο.
Αποφεύγουν τη ντροπή
Τα παιδιά θέλουν να κάνουν το σωστό. Αλλά όταν κυριεύονται από συναισθήματα, συμπεριφέρονται άσχημα. Αν ένα παιδί νιώθει αποσυνδεδεμένο από τον γονιό του, μπορεί να θεωρήσει ότι δεν αξίζει την αγάπη του ( αντί να καταλάβει ότι ο γονιός είχε μια δύσκολη μέρα).
Μη ξεχάσεις να κάνεις ένα Like στη σελίδα μας στο facebook juniorsclub.gr —>ΕΔΩ
