Η άνευ όρων αποδοχή δημιουργεί το ασφαλές περιβάλλον όπου το παιδί μπορεί να ωριμάσει συναισθηματικά και να αναπτύξει μια υγιή εικόνα για τον εαυτό του.
Πόσες φορές ένα παιδί έχει ακούσει φράσεις όπως «είσαι πολύ ευαίσθητος», «μιλάς πολύ», «είσαι πολύ ζωηρός», «είσαι υπερβολικός» ή, αντίθετα, «δεν προσπαθείς αρκετά», «είσαι πολύ ντροπαλός», «δεν είσαι αρκετά υπεύθυνος»;
Υπάρχουν λέξεις και φράσεις που μπορεί να το κάνουν να αισθάνεται ανεπαρκές και μη αποδεκτό. Η αποδοχή από τους γονείς, όμως, είναι εξαιρετικά σημαντική για την ανάπτυξή του.
Αποδοχή και αυτοεκτίμηση
Αν και οι περισσότεροι γονείς δεν έχουν πρόθεση να πληγώσουν το παιδί, τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί μπορούν να επηρεάσουν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, όταν ένα παιδί ακούει επανειλημμένα ότι είναι «υπερβολικό» ή «δεν είναι αρκετό», μπορεί να αρχίσει να πιστεύει ότι η αξία του εξαρτάται από το αν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των άλλων.
Η αγάπη και η αποδοχή δεν πρέπει να έχουν όρους
Ειδικοί υποστηρίζουν ότι τα παιδιά χρειάζονται να νιώθουν πως η αγάπη των γονιών τους είναι σταθερή και άνευ όρων.
Όταν ένα παιδί αισθάνεται ότι οι γονείς το αποδέχονται μόνο όταν συμπεριφέρεται με συγκεκριμένο τρόπο, μπορεί να πιστέψει πως πρέπει να «κερδίσει» την αγάπη τους.
Η άνευ όρων αποδοχή δημιουργεί το ασφαλές περιβάλλον μέσα στο οποίο τα παιδιά μπορούν να ωριμάσουν συναισθηματικά και να αναπτύξουν μια υγιή εικόνα για τον εαυτό τους.
Οι αντιφατικές απαιτήσεις μπερδεύουν τα παιδιά
Συχνά τα παιδιά λαμβάνουν αντικρουόμενα μηνύματα. Τους ζητάμε να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, αλλά όχι με έντονο τρόπο.
Να είναι κοινωνικά, αλλά όχι υπερβολικά ομιλητικά. Να έχουν αυτοπεποίθηση, αλλά να μην είναι «αρχηγοί». Να είναι προσεκτικά, αλλά όχι φοβισμένα.
Αυτές οι αντιφατικές προσδοκίες είναι δύσκολο να ικανοποιηθούν. Το αποτέλεσμα είναι πολλά παιδιά να αισθάνονται ότι, ό,τι κι αν κάνουν, δεν είναι ποτέ αρκετό ή ότι είναι «λάθος» ο εαυτός τους.
Πώς μπορούμε να αλλάξουμε στάση
Οι ειδικοί τονίζουν ότι το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε τις λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά. Αντί να χαρακτηρίζουμε το παιδί, είναι προτιμότερο να περιγράφουμε τη συμπεριφορά ή να μιλάμε για τα δικά μας συναισθήματα.
Για παράδειγμα, αντί για το «κάνεις πολλή φασαρία», μπορούμε να πούμε «δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ όταν υπάρχει τόσος θόρυβος». Με αυτόν τον τρόπο το παιδί δεν αισθάνεται ότι απορρίπτεται ως προσωπικότητα.
Επίσης, όταν υπάρχει ένταση, η επανασύνδεση μέσα από μια αγκαλιά, μια ήρεμη συζήτηση ή λίγη ενσυναίσθηση μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματική από την απομάκρυνση ή την τιμωρία.
Η αποδοχή ενισχύει την αυτοπεποίθηση
Η άνευ όρων αποδοχή δεν σημαίνει ότι οι γονείς επιτρέπουν κάθε συμπεριφορά. Σημαίνει ότι ξεχωρίζουν τη συμπεριφορά από την αξία του παιδιού.
Ένα παιδί μπορεί να κάνει λάθη, να θυμώσει ή να δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συναισθήματά του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι «υπερβολικό» ή «ανεπαρκές».
Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν νιώθοντας ότι γίνονται αποδεκτά γι’ αυτό που είναι, αναπτύσσουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση, συναισθηματική ασφάλεια και εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Και αυτό αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εφόδια που μπορούν να τα συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή.
Μη ξεχάσεις να κάνεις ένα Like στη σελίδα μας στο facebook juniorsclub.gr —>ΕΔΩ
